<$BlogRSDUrl$>

20.11.03

Feitur einmana karlmaður á þrítugsaldri með lélegt sjálfsöryggi, stórbrjósta (og þá meina ég stórbrjósta), get haldið hita á hlutum með því að fela það undir einni fellingu, lítið typpi (en eins og ljóðið segir "Lítil typpi lengjast mest, lítil typpi endast best".), bláeygður,með ljóst hár.. Sem sagt ljóska. Leitar eftir félagsskap ungrar fallegrar konu, mætti vera Fegurðardrottning með falleg brjóst, skolhærð. þá getur hún verið mitt á milli heimskrar og vitrar. Hvar eru mörkin? Hún þarf að vera endingargóð og þola 150 kílóa þunga ofan á sér, nema hún vilji vera ofan á. Ekki málið þá þurfa brjóstin á mér ekki að slá hana í rot. Ég meina,, það er kannski betra að vera Knocked Out í rúminu hjá einhverjum feitum í staðinn fyrir að pæla i því og segja við sjálfa sig "Djöfullinn, var ég svona rosalega full?" eða "var svona rosalega dimmt á barnum þegar ég ákvað að slá til?"
Gaman væri að fá svar sem fyrst því viðkomandi er farinn að þjást í framhandleggsvöðva og kominn með "Penis olnboga".
Sé kannski fyrir mér bíl og íbúð og nokkra krakka hlaupandi, öskrandi út um allt, heimtandi hitt og þetta. Og þegar þeir eru komnir á unglingsaldurinn þá er báturinn fyrir bí, eða þá sumarbústaðurinn sem ég var búinn að teikna upp í huganum því ég þarf að borga skólagjöldin.
Kaupa eina eða tvær tölvur og borga auðvitað bílprófið. Svo þegar maður er búinn að spandera þessu öllu þá á maður ekki einu sinni fyrir mjólk og brauð því nám krakkanna hefur kostað okkur svo mikið að við verðum að vera háð ríkinu eða vona þess að maður hafi almennilega vinnu sem borgar rúmlega 400000 krónur á mánuð en ekki 90000kr. eins og maður er að fá í dag.
Þarf að fara með hundinn, já og konuna til dýralæknis! Já afhverju ekki. Bara slá þessu saman. Ég held að dýralæknirinn hér í héraðinu hafi meira vit milli eyrnanna á sér heldur en heimilislæknirinn. Og þegar krakkaskrattarnir eru orðnir fullorðnir og eru að reyna að feta í fótspor foreldranna eru foreldrarnir orðnir svo geðveikir af áhyggjum að Kleppurinn væri eini staðurinn sem vit væri í að koma manni á lappirnar á ný.
Svo þegar maður er orðin að gamalmenni og ætlar að lifa áhyggjulaus. þá er það ekki hægt því Lífeyririnn er horfinn. Bankinn tók það í burtu því þeir eru farnir að taka svo mikið í vexti og maður var að byggja húsið í lundinum græna eða þá að maður var að reyna að borga skattinum svo fíflin inni á Þingi fái hærri laun, svo endar með því að maður á ekki fyrir elliheimilinu. Allt er horfið. Búinn að fá hjartaáfall, heilablóðfall, taugaáfall og öll föllin, nefnifall, þolfall, þágufall og ég tala nú ekki um eignarfallið mikla. Jeppinn hvarf, húsið hvarf, konan ákvað að yngja upp aðeins, krakkarnir horfnir til útlanda þar sem betra er að vera, með alla fjármunina sem ég lagði í þá, konan tók hundinn. Það eina sem ég á eftir er einn vodkaflaska og haglarinn sem ég erfði frá honum pabba, og ég var aldrei með byssuleyfi.

Klukkan hringir. Ég vakna í þvílíku svitakasti og kastast upp, þreifi á rúminu hvort einhver liggi við hliðina á mér.
Hjúkkkkkkk. þetta var allt saman draumur eftir allt, eða öllu heldur martröð. ég leggst aftur á koddann, set sængina og teppið
yfir hausinn og kúri þangað til vekjarinn í gemsanum hringir kl. 06:20.
Ég hugsa svo með mér. Mikið djöfulli er ég feginn að vera einn í augnablikinu.



Feitilíus hefur skrifað...............................(í bili)














This page is powered by Blogger. Isn't yours?